Αρχεία Ιστολογίου

Παραμύθι

shootingstar
Οι ποιητές μωρό μου δεν γράφουν ποιήματα, μα παραμύθια. Κλώθουν λέξεις για παιδιά που συγκινούν μεγάλους και μαζεύουν δάκρυα για τις προσευχές που εισακούστηκαν. Έτσι είχε γράψει ο Τρούμαν Καπότε και είχε δίκιο. Μαζεύουν δάκρυα από τους προδότες, που γύρισαν την πλάτη στα όνειρα τους, για να μεγαλώσουν. Μαζεύουν δάκρυα από όσους σκότωσαν σε ένα κελί 70 τετραγωνικών την παιδικότητα τους, σκαρφιζόμενοι μπροστά σε τρίτους, πως τώρα ζουν την ζωή που ήθελαν από παιδιά. Αυτοί δακρύζουν με τα παραμύθια και οι ποιητές δεν τους λυπούνται καθόλου. Τους φοβούνται λίγο βέβαια. Ίσως για αυτό τους αφιερώνουν τα παραμύθια τους. Τους φοβούνται γιατί σαν καθρέφτης δείχνουν τη φύση των ανθρώπων. Εγώ είπα σήμερα μωρό μου να γράψω ένα παραμύθι για τους ποιητές και ας ξέρω, πως δεν είμαι ποιητής ο ίδιος. Αν τα καταφέρω δεν γνωρίζω, μα αξίζει να το προσπαθήσω. Το χρωστάω νομίζω στα παιδιά που γνώρισα, ανάμεσα τους και εγώ. Δεν έχει δράκους το παραμύθι μωρό μου, μα έχει πριγκίπισσα. Πανέμορφη, με μακρύ μαύρο μαλλί να αγκαλιάζει τον υπέροχο της κώλο. Δεν υπήρχε σε όλη την πλάση πρίγκιπας ή χωρικός να μην καυλώνει με τον κώλο της. Συγγνώμη για την γλώσσα μωρό μου, μα στο είπα, δεν είμαι ποιητής και οι δικές μου λέξεις φτιασίδια δεν έχουν, ούτε επίθετα φορούν να κρύψουν τη γύμνια τους. Μένουν γυμνές να σε κοιτούν, όταν με φόβο τις διαβάζεις.
Read the rest of this entry

Advertisements