Παλιάτσος ή κωλόπαιδο;

paliatsos

«Κάντε λίγο παραπέρα. Αφήστε με στην ησυχία μου. Στα ζόρια μου και στη ζοχάδα μου. Δεν αντέχω να κάνω άλλο τον παλιάτσο. Να προσποιούμαι ανεπιτυχώς πως όλα είναι καλά.
Read the rest of this entry

Είναι ωραία η ζωή μαλάκα μου

xomlife2-thumb-large
Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε φορά που δεν είμαι καλά με την πάρτη μου περπατάω τα μέρη που περπάτησα παιδί. Σε αυτά αισθάνομαι για ένα περίεργο λόγο πιο άνετα, οικεία. Τα νιώθω κομμάτι μου, γεμάτα αναμνήσεις με μένα μες στο κάδρο. Περπάτησα πολύ τον τελευταίο καιρό. Χιλιόμετρα ολόκληρα. Ώρες, πολλές ώρες. Ευτυχώς δεν άλλαξαν πολλά στην πόλη που μεγάλωσα και ζω. Ίσως οι φωνές να λιγόστεψαν και τα γέλια, μα όσο υπάρχουν παιδιά που αράζουν στο τρίσκαλο και την πλατεία, υπάρχει ελπίδα.

Βλέπεις μαλάκα μου –ναι σε σένα μιλάω που βλέπω κάθε γαμημένο πρωινό στον καθρέφτη μου- την ελπίδα δεν την φέρνουν οι πολιτικοί, τα φράγκα και η tv, όπως γράφτηκε με μπογιά στον τοίχο σου, μα αυτά τα παιδιά που καυλώνουν και ερωτεύονται, παίζουν μπουνιές και φιλιούνται μετά με ματωμένες μύτες, που τρέχουν μην τους πιάσει η καθημερινότητα και τους χαντακώσει σε ένα κελί 4 επί 3 να χτυπούν νευρικά πλήκτρα κρύβοντας την αλήθεια σε λέξεις. Γιατί την ξέρεις την αλήθεια μαλάκα μου, όσο και αν προσπαθείς να την κρύψεις από την πάρτη σου. Είναι ωραία η ζωή μαλάκα μου – ναι σε σένα μιλάω που βλέπω κάθε γαμημένο πρωινό μπροστά στον καθρέφτη μου και ψάχνεις αφορμή να μιζεριάσεις και να τα βάλεις με την πουτάνα τη ζωή σου- και αυτή την αλήθεια δεν μπορείς να την χωνέψεις ακόμη, τι και αν έπιασες τα τριάντα και δεν είσαι πια παιδί.
Read the rest of this entry

To κορίτσι με το ροζ μπαλόνι

shadowΗμέρα: Δε θυμάμαι. Ώρα: Δε θυμάμαι. Δε χρησιμοποιώ ρολόγια. Με αποσυντονίζουν. Όχι με εκνευρίζουν περισσότερο. Δυο γαμημένοι δείκτες που γυρνούν συνέχεια χωρίς αιτία σκοπό και αποτέλεσμα, κι όμως καθορίζουν κάθε κίνηση μας, κάθε μέρα και κάθε νύχτα. Χώρος: Ένα δυαράκι κοντά στην πλατεία Δαβάκη στο Αιγάλεω.

Κατάσταση: Πνίγομαι. Δεν αντέχω άλλο. Πνίγομαι. Ορισμένες φορές δε μπορώ να πάρω ανάσα και όμως συνεχίζω να αναπνέω. Εισπνοή εκπνοή. Εισπνοή εκπνοή. Και πάλι από την αρχή. Εισπνοή εκπνοή. Μηχανικά. Σαν τραπεζικός υπάλληλος ο οποίος εναλλάσσοντας δύο σφραγίδες εγκρίνει ή απορρίπτει τα όνειρα κάποιων κακομοίρηδων μικροαστών για ένα μεγαλύτερο σπίτι, ένα πιο γρήγορο αυτοκίνητο, μια καλύτερη ζωή. Μάλιστα. Τώρα, ακούω το θόρυβο που κάνει η σφραγίδα σε κάθε αίτηση. Εγκρίθηκε. Απορρίφθηκε. Εγκρίθηκε. Αποσυντονίστηκα. Πάμε ξανά. Εισπνοή εκπνοή. Εισπνοή εκπνοή. Κάπως καλύτερα.
Ημέρα: Πέμπτη μάλλον. Ώρα Δε θυμάμαι, δε χρησιμοποιώ ρολόγια. Αν κρίνω από τα αναμμένα φώτα πάντως έχει αρχίσει να βραδιάζει. Χώρος Ιατρείο του κ. Κωνσταντινίδη. Κάπου στο Περιστέρι. Κατάσταση: Συνομιλία με γιατρό. Περίεργο. Ούτε ο γιατρός έχει κάποιο ρολόι στον προσωπικό του χώρο. Μα καλά; Πως ελέγχει τα ραντεβού του. Περίεργο.

Read the rest of this entry

Αστέρι

426227
«Εντάξει, η σχέση μας δεν πέτυχε, και εδώ που τα λέμε

δεν είναι όλες οι αναμνήσεις καλές.

Αλλά κάπου κάπου ζήσαμε καλές στιγμές.

Ο έρωτας ήταν καλός.

Αγαπούσα τον  στραβό σου ύπνο στο πλευρό μου

και δεν ονειρευόμουν ποτέ με φόβο.
Read the rest of this entry

Φύλακες άγγελοι

big_thumb_f7907123842d85a025f5bbb1d30c7c831«Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός

Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει…»

Και να ‘μαστε πάλι εδώ. Ένα χρόνο μετά. Κι όμως, μοιάζει σα να μην πέρασε ούτε λεπτό. Συνέβησαν τόσα, μα τόσα πολλά. Σημαντικά, ανούσια, λάθη και σωστά, πρωτόγνωρα και αναμενόμενα…

Τόσα πολλά, όσα χωράνε σε 12  ολόκληρους μήνες. Read the rest of this entry

Πόσο έρωτας…

Math-wallpaper-10182282… και πόσο συμβιβασμός; Πόσο ψυχή και πόσο λογική; Πόσο ελεύθερος και πόσο δέσμιος; Πόσο εσύ και πόσο ο άλλος; Και τελικά πόσο μαζί και πόσο χώρια;

Φιλοσοφικές αναζητήσεις για χασομέρηδες; Δεκτό. Read the rest of this entry

Ξεκινήματα

1526089_679293728771997_2091133318_nΈχουν πάντα μια… γλύκα τα ξεκινήματα. Έχουν λίγο από την φλόγα της ανυπομονησίας που σε καίει ενδόμυχα, λίγο από την προσμονή της αλλαγής, κάτι από την αύρα της επιβεβαίωσης, κάτι από το βάρος της ηθικής δικαίωσης. Ένα μαγικό ελιξίριο φτιαγμένο από ελπίδες, προσδοκίες, πείσμα, αγάπη, ανανέωση, κόπο, ικανοποίηση, απογοήτευση και όνειρα. Read the rest of this entry

«Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός»

time-is-running-out-2_00448799Η απώλεια… Βίωμα κοινό. Μια μοναδική, πικρή ιστορία για τον καθένα. Και καθεμία από αυτές τις ιστορίες, η πιο τραγική, η πιο δύσκολη. Γιατί για κάθε έναν από εμάς, εκείνος που «έφυγε», άφησε πίσω του ένα τεράστιο κενό. Μια σιωπή εκκωφαντική που ταλανίζει μυαλό και ψυχή. Άφησε σκέψεις, συναισθήματα, αναμνήσεις, στιγμές και όνειρα. Άφησε πίσω του μισή ζωή…

Read the rest of this entry

Η εξομολόγηση ενός δειλού

FilakiXL2Πότε θα σταματήσουν αυτές οι γαμημένες φωνές που ηχούν στο κεφάλι μου;  Πότε αναρωτιέμαι; Από μικρό δε με άφηναν να αγιάσω. Κάνε αυτό, κάνε εκείνο, πες ότι αισθάνεσαι, καλύτερα να μην πεις τίποτα. Ντύσου έτσι, ντύσου αλλιώς. Προσαρμόσου. Ντροπή σου μαλάκα και που το σκέφτηκες! Τι θες να γίνεις; Ένας ακόμη γαμημένος δούλος του καθωσπρεπισμού ο οποίος προσαρμόστηκε σε μια πουτάνα πραγματικότητα που κάποιοι άλλοι δημιούργησαν για αυτόν πριν από αυτόν; Ε αυτό θες να γίνεις; Ένας μαλάκας ακόμη που σκύβει το κεφάλι περιμένοντας στη σειρά να αγοράσει με κουπόνια μια καλύτερη, πιο άνετη και ευρύχωρη ζωή. Μια ζωή με αστραφτερά δόντια μα ψεύτικα χαμόγελα, με ακριβά αυτοκίνητα μα φτηνά ταξίδια, με ξύδια τσιγάρα χάπια μα χημική μαστούρα, με ατέλειωτα γαμήσια μα λίγο έρωτα μια ζωή γεμάτη αν ίσως και μπορεί και ανεκπλήρωτα όνειρα.

Όχι φίλοι μου εγώ είμαι διαφορετικός. Δε θα γίνω σαν και σας. Εγώ θα ορθώσω το ανάστημα μου και δε θα σας αφήσω να με ποδοπατήσετε. Τουλάχιστον θα προσπαθήσω. Ορκίζομαι πως θα προσπαθήσω. Θα είμαι εκεί για να σας ξεβολεύω. Θα είμαι εκεί να σας βγάζω επιδεικτικά τη γλώσσα και να σας υπενθυμίζω πως υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι σαν και μένα, όσο και αν θέλετε να μας ξεπαστρέψετε. Read the rest of this entry

Μαθήματα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας

Σκίτσο του Ηλία Μακρή, Καθημερινή 8/4/14

Σκίτσο του Ηλία Μακρή, Καθημερινή 8/4/14

Στο τμήμα Ε.Μ.Μ.Ε (Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης) του Πανεπιστημίου Αθηνών μας δίδαξαν από το πρώτο κιόλας εξάμηνο πως ο δημοσιογράφος οφείλει να μεταφέρει την είδηση στον αναγνώστη αυτούσια, καθαρή κι απαλλαγμένη από προσωπικά πάθη και συναισθήματα. Read the rest of this entry