Category Archives: Uncategorized

To σημείο μηδέν

flat1000x1000075f-u4Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Tom Waits. Θέλω να βάλω φωτιά στους δίσκους μου. Να καούν όλοι. Στάχτη να γίνουν να γεμίσουν τα ρουθούνια μας βινύλιο. Να κάψω μαζί τους κάθε στίχο που γράφτηκε ποτέ, κάθε τραγούδι που συνέθεσε κάποιος άλλος. Όταν μεγαλώσω θέλω να γράψω ένα δίσκο για μας. Θα του δώσω το όνομα σου. Στην πρώτη πλευρά θα χωρέσω όλη την έμπνευση του κόσμου. Στη δεύτερη θα βάλω λίγο από το αίμα μας. Μα δε φτάνει. Θα συμπληρώσω σπέρμα, ιδρώτα, σάλιο. Θα βάλω φωνές και όλες εκείνες τις εκκωφαντικές σιωπές σου. Δεν θα σταματήσω μ’ ακούς; Θα τον γεμίσω με όλο το μέσα σου αυτό το γαμημένο δίσκο. Όταν γεμίσει με το μέσα σου λοιπόν θα κάτσω δίπλα στο πικάπ που αγοράσαμε μαζί, σε εκείνο το παζάρι που χαν στοιβάξει οι μπατίρηδες τις στιγμές τους δίπλα σε βιβλία, δίσκους, κηροπήγια, χρυσαφικά και παλιά νομίσματα. Μόλις η βελόνα γδάρει το βινύλιο δεν θα υπάρχει πια ροκ, φολκ, μπλουζ, τζαζ, πανκ και heavy metal. Θα υπάρχεις εσύ, η φτωχή μου πάρτη και ένα μπουκάλι ρούμι. Σαν την πρώτη φορά. Read the rest of this entry

Να προσέχεις

rain-tumblr-i11-7320

Σεπτέμβρης. Κι έχει πιάσει μια βροχή διαολεμένη. Δροσιστική, ρομαντική λένε γύρω, εκνευριστική θα έλεγα εγώ. Μελαγχολική. Read the rest of this entry

Ζάχαρη και νερό

Colorful-Water-Drops-Wallpapers-21-1024x1024

Κάπου παραμυθένια…

Εκείνη μια ζαχαρένια μωβ μπαλίτσα κι εκείνος ένα  διάφανο υγρό πλασματάκι…

«Θέλω πολύ να σ’ αγκαλιάσω».

«Θα με πονέσεις;»

«Όχι, σου υπόσχομαι πως όχι». Read the rest of this entry

H τελευταία νύχτα της ζωής σου

1442167755-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975bΒιάσου, σε λίγο ξημερώνει μαλάκα μου! Βασικά έχεις κάποιες ώρες ακόμη. Τώρα νύχτωσε! Και θέλει 9 ώρες μέχρι να ξημερώσει περίπου. 540 λεπτά! Και πολλά, αμέτρητα σχεδόν δευτερόλεπτα. Αυτή είναι η τελευταία νύχτα της ζωής σου μαλάκα μου! Δεν θα προλάβεις να δεις το ξημέρωμα. Θα πάρει μαζί του το γαμημένο, στη λήθη του, όλα όσα έζησες, όλα όσα αισθάνθηκες, όλα όσα συνέβησαν στην τελευταία νύχτα της ζωής σου. Έτσι γίνεται συνήθως. Η μέρα θάβει της νύχτας τα καμώματα. Ο ήλιος τα κρύβει στις αχτίδες του και εσύ δεν μπορείς να τα αντικρίσεις πια. Περιμένεις υπομονετικά μπας και νυχτώσει ξανά και απλώσει η νύχτα το μαύρο της πέπλο. Κάτω από το πέπλο της θα φανερωθούν και πάλι. Ξεχάστηκες πάλι μαλάκα μου και η ώρα περνά. Μετρά αντίστροφα ο χρόνος για την τελευταία νύχτα της ζωής σου. Συγκεντρώσου. Κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο αξίζει. Κάθε στιγμή είναι μοναδική. Έτσι γράφουν στα βιβλία που διαβάζεις, τα βιβλία που θάρρος σε γεμίζουν να γυρίσεις τον κόσμο και να γίνεις κάποιος. Όχι κανένας αλλά κάποιος. Η τηλεόραση βέβαια τα λέει αλλιώς. Θα περάσει και αυτή η νύχτα ψιθυρίζει στο αυτί και χασκογελά πίσω από την πλάτη σου. Θα περάσει και αυτή η νύχτα και αύριο θα ξημερώσει μια καινούρια μέρα. Δεν χάθηκε ο κόσμος να περιμένεις λοιπόν. Δεν ξέρεις τι θα σου φέρει το ξημέρωμα μαλάκα μου. Ή μήπως ξέρεις; Read the rest of this entry

Δεν πετάς έτσι έναν έρωτα…

love_letter.jpg«Πόσα  “τώρα” πιστεύεις πως μπορώ ν’ αντέξω μονάχη; Τι θα πει θα ξαναγυρίσεις; Γιατί έφυγες καν εξαρχής; Εξήγησέ μου στα πόσα “κάποια στιγμή εμείς…” θα πρέπει να πάψω πια να πιστεύω; Ποιο “εμείς”; Πώς “εμείς”; Μια σταλιά άνθρωπος να υπάρχω για δυο. Παρήγορες οι αναμνήσεις για να γεμίζουν το κενό σου, μα κάποια στιγμή ξεθωριάζουν. Και τότε τι; Άσε με να σου πω τι γίνεται τότε… Read the rest of this entry

Σε τρεις πράξεις

couple3Πράξη πρώτη

Σαββατόβραδο γύρω στις έντεκα. Την κρατά απ’ το χέρι προστατευτικά. Διασχίζουν το δρόμο ψάχνοντας ταξί. Read the rest of this entry

Αστέρι

426227
«Εντάξει, η σχέση μας δεν πέτυχε, και εδώ που τα λέμε

δεν είναι όλες οι αναμνήσεις καλές.

Αλλά κάπου κάπου ζήσαμε καλές στιγμές.

Ο έρωτας ήταν καλός.

Αγαπούσα τον  στραβό σου ύπνο στο πλευρό μου

και δεν ονειρευόμουν ποτέ με φόβο.
Read the rest of this entry

Πόσο έρωτας…

Math-wallpaper-10182282… και πόσο συμβιβασμός; Πόσο ψυχή και πόσο λογική; Πόσο ελεύθερος και πόσο δέσμιος; Πόσο εσύ και πόσο ο άλλος; Και τελικά πόσο μαζί και πόσο χώρια;

Φιλοσοφικές αναζητήσεις για χασομέρηδες; Δεκτό. Read the rest of this entry

Τέσσερα χρόνια απόλαυσης;

Όλοι κάνουμε όνειρα. Όνειρα, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιόμαστε για το νόημα της ζωής. Η ζωή είναι σαν τα χαρτιά, όταν ρισκάρεις να κερδίσεις στο πόκερ κι όταν θες να χορέψεις ένα μπλουζ μες την αμαρτία με τη γκόμενα που γουστάρεις. Αυτό ήταν το νόημα της ζωής για την Κ.
Μια πανέμορφη 35άρα, χορτασμένη απ’ την αμαρτία και τη νύχτα. Χορτασμένη από τέσσερα χρόνια θαμπά περαστικών, άγνωστων, γνωστών, φίλων, αδερφών σε ένα μπαρ τελειωμένο από πελάτες και ποτά. Και να έχεις απέναντί σου στην γωνία δυο μάτια να σε κοιτάνε βαθειά και να σου υπόσχονται βράδια ακολασίας ξανά και ξανά και ξανά! Ανάβει τσιγάρο και μου βάζει άλλο ένα ποτό. Κερασμένο. Κάθεται σταυροπόδι στην μπάρα αλά Saron Stone.
«Όλα αυτά τα χρόνια έχω σκεφτεί να φύγω, να ανοίξω φτερά και να πάω όπου με πάει ο άνεμος. Να τολμήσω, να ζήσω. Αλλά στο τέλος ξέρεις τι γίνεται; Φοβάμαι. Φοβάμαι να χαράξω την πορεία μου και μένω φυλακισμένη. Παλιά δεν ήμουν έτσι. Είμαι μεγάλη πια για ρίσκα, για το μπλουζ πάει κ έρχεται. Περασμένα μεγαλεία. Τι να σου πω; Για έρωτες, χρήμα, πάθη, γέλια, δάκρυα ή αγάπη; Τί; Δεν μετανιώνω για κάτι. Ίσως για κάποιους αυτά τα χρόνια να ήταν απόλαυση αν ζούσαν αυτές τις καταστάσεις, αλλά για εμένα δεν ξέρω τι ήταν. Πραγματικά. Ίσως να σου έχω μια απάντηση όταν ξαναπεράσεις να τα πούμε», και σκάει αυτό το χαμόγελο που έκανε τόσους άντρες να την καψουρευτούν…
Σβήνει το τσιγάρο και αρχίζει να μαζεύει, ενώ τελειώνω το ποτό μου. Μόλις τέλειωνε το feeling good από Aynsley Lister κι έστριψα το τελευταίο τσιγάρο για το δρόμο. Την χαιρετάω, μου δίνει ένα φιλί και το τελευταίο μεροκάματο. Η πόρτα πίσω κλείνει και ανοίγει μια άλλη.
Τελευταίο βράδυ. Αλλά για την Κ. ο κύκλος ξαναρχίζει κάθε βράδυ, την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος, με τις ίδιες φάτσες, με μισοάδεια μπουκάλια και πολύ μπλουζ. Άρα αυτό είναι η απόλαυσή της ή απλά τέσσερα γαμημένα χρόνια…;

Σωτήρης Σμυρνής

«Πούστης, λεσβία, αδελφή…»

DSC_0741Προκατάληψη, μισαλλοδοξία, φόβος, συντηρητισμός, κοινωνικός αποκλεισμός… Αυτά ίσχυαν κάποτε. Ή μήπως όχι; Κατά τα φαινόμενα ζούμε σε μια κοινωνία προοδευτική, ανοιχτή σε όλους, χωρίς κάστες και νόρμες, μια κοινωνία που αγκαλιάζει όλους τους πολίτες και δεν περιθωριοποιεί κανέναν. Ή μήπως όχι;
Φυσικά και όχι.
Ο λόγος για την ανοχή στην διαφορετικότητα του άλλου. Και πιο συγκεκριμένα, για τους ανθρώπους εκείνους που οι σεξουαλικές τους επιλογές «παρεκκλίνουν» από αυτές του συνόλου, των πολλών, αγγίζουν το «ανήθικο» και «παραβιάζουν» τους κανόνες της ανθρώπινης φύσης- όπως διατείνονται οι πολλοί. Read the rest of this entry