Category Archives: Οικονομια

Η Ευρώπη σώζει τις τράπεζες, όχι τους ανέργους

Α! Αλλο ένα πακέτο σωτηρίας για τις τράπεζες, αυτή τη φορά στην Ισπανία. Ποιoς θα μπορούσε να το είχε προβλέψει; Η απάντηση, φυσικά, είναι: οι πάντες… Όλη αυτή η ιστορία έχει αρχίσει να μοιάζει με ρουτίνα: για άλλη μια φορά η οικονομία βυθίζεται, η ανεργία εκτοξεύεται στα ύψη, οι τράπεζες έχουν προβλήματα, οι κυβερνήσεις σπεύδουν για σωτηρία – αλλά, με κάποιο τρόπο, σώζονται μόνο οι τράπεζες, όχι οι άνεργοι.

Για να είμαστε σαφείς, οι ισπανικές τράπεζες όντως χρειάζονταν σωτηρία. Η Ισπανία είχε πράγματι παγιδευθεί μέσα σε έναν φαύλο κύκλο – σε μια γνωστή διαδικασία, στην οποία η ανησυχία για την ρευστότητα των τραπεζών εξαναγκάζει τις τράπεζες να εκποιήσουν περιουσιακά στοιχεία, κάτι το οποίο μειώνει τις τιμές αυτών των περιουσιακών στοιχείων, το οποίο κάνει τον κόσμο να ανησυχεί ακόμη περισσότερο για την ρευστότητα. Read the rest of this entry

Advertisements

«Η ανάπτυξη και όχι η ύφεση είναι η κατάλληλη στιγμή για λιτότητα»

«Η ανάπτυξη και όχι η ύφεση είναι η κατάλληλη στιγμή για λιτότητα». Αυτό διακήρυσσε πριν από 75 χρόνια ο Τζον Μέιναρντ Κέινς και είχε δίκαιο. Ακόμη και αν έχεις χρόνιο πρόβλημα ελλείμματος – και ποιος δεν έχει; – οι περικοπές των δαπανών την ώρα που η οικονομία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση είναι μία αυτοκαταστροφική στρατηγική, επειδή απλά βαθαίνει ακόμη περισσότερο την ύφεση.

Γιατί η λοιπόν η Βρετανία κάνει ακριβώς αυτό που δεν θα έπρεπε; Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις, για παράδειγμα της Ισπανίας ή της Καλιφόρνια στις ΗΠΑ, η βρετανική κυβέρνηση σήμερα μπορεί να δανειστεί ελεύθερα, σε ιστορικά χαμηλά επιτόκια. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση του Λονδίνου μειώνει δραστικά τις επενδύσεις και γιατί εξολοθρεύει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα, αντί να περιμένει η οικονομία της να γίνει πιο ισχυρή; Read the rest of this entry

Spiegel: Αντίο Ακρόπολη

Με τον τίτλο Akropolis adieu και υπότιτλο «γιατί η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ» κυκλοφορεί αύριο το Spiegel που υποστηρίζει επίσης ότι το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών έχει ήδη έτοιμο σχέδιο αντιμετώπισης της προοπτικής εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Το αφιέρωμα του περιοδικού στη νέα όξυνση της ελληνικής οικονομικής κρίσης αποτελείται από 12σέλιδο ένθετο με κύριο τίτλο «Αποχαιρετισμός στο ευρώ» και υπότιτλο «Μετά τις πρόσφατες εκλογές της οργής, η Ευρώπη αναζητά ένα σχέδιο Β για την Ελλάδα». Read the rest of this entry

Οι δανειστές σιωπούν και περιμένουν

Η ήπια αντιμετώπιση του αποτελέσματος των εκλογών εκ μέρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν πρέπει να εφησυχάζει τους Ελληνες πολιτικούς. 

 Λόγω του καταστατικού του, το Ταμείο δεν παρεμβαίνει ΠΟΤΕ στις εσωτερικές υποθέσεις των μελών του και όταν διεξάγονται εκλογές στις χώρες που βρίσκονται υπό καθεστώς Μνημονίου, οι αξιωματούχοι του στην κυριολεξία σιωπούν. Read the rest of this entry

Θαύμα

Και δυο λόγια για τον Στέλιο Ράμφο. Εκτιμώ τις γνώσεις, την ανησυχία του και τον δυναμισμό του. Ομως διαφωνώ κάθετα με τα μεταφυσικά συμπεράσματά του. Γιατί λέει ότι η ελληνική κοινωνία πάσχει από «νόημα», δηλαδή περιεχόμενο. Και ότι ο Ελληνας εκλαμβάνει τις επιθυμίες του ως πραγματικότητα. Οι φαντασιώσεις μας, ισχυρίζεται, εμποδίζουν την ευρωπαϊκή μας ολοκλήρωση. Ομως αν ίσχυε αυτό, ε, τότε οι φαντασιώσεις της Μ. Βρετανίας να παριστάνει την αυτοκρατορία θα την είχαν ρίξει στο βυθό. Εχουμε και λέμε λοιπόν.

Γιατί η «κακοδαιμονία» του τόπου προέρχεται από τους τάφους των προγόνων μας. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα. Δηλαδή. Η Ελλάδα, ως κράτος, κέρδισε την ύπαρξή της με την επέμβαση των ξένων δυνάμεων στην ναυμαχία του Ναυαρίνου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, πάπαλα η εθνική ανεξαρτησία. Read the rest of this entry

Το ανέφικτο status quo

 Η Αριστερά αρέσκεται να μιλά με μια δόση ρομαντισμού για έναν κόσμο «διαφορετικό» που πρώτα πρέπει να φανταστούμε και μετά να υλοποιήσουμε. Αυτού του είδους ο ρομαντισμός δημιουργεί δύο ειδών αντιδράσεις. Από τη μια, λόγω βεβαρημένου παρελθόντος, πολλοί φοβούνται ότι αυτός ο κόσμος, ο «διαφορετικός», δεν θα είναι η ρομαντική ουτοπία ενός Τσε αλλά η δυστοπία ενός Πολ Ποτ. Άλλοι πάλι απλώς φοβούνται πως το να οραματιζόμαστε εναλλακτικές προς τη σκληρή πραγματικότητα καταστάσεις αποτελεί, ιδίως σε περίοδο κρίσης, μια πολυτέλεια που δεν δικαιούμαστε.

Αυτή η σύγκρουση μεταξύ του συντηρητικού ρεαλισμού και του ριζοσπαστικού ρομαντισμού χαρακτηρίζει τις κοινωνίες από τη Γαλλική Επανάσταση, για να μην πω από καταβολής κόσμου. Read the rest of this entry

Τι μας ξημερώνει;

Τι πέτυχε η χώρα με τη νέα δανειακή σύμβαση που ψήφισε η Βουλή το Φεβρουάριο του 2012 και κατά πόσο αυτή επηρεάζει τη μελλοντική της πορεία τα προσεχή χρόνια; Αυτό το ερώτημα ούτε ετέθη προεκλογικά από τα κόμματα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ούτε απαντήθηκε επαρκώς. Η ελάφρυνση κατά 103 δις ευρώ από το «κούρεμα» αφορούσε κατά τα 2/3 ελληνικό και όχι εξωτερικό χρέος σε τράπεζες της Δύσης. Μεγάλοι χαμένοι τα ασφαλιστικά ταμεία, οι ελληνικές τράπεζες, τα νοσοκομεία, τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ και φυσικά οι μικροομολογιούχοι. Read the rest of this entry

Ο θυμός των Ισπανών

Πρέπει να κατανοήσουμε τον θυμό των Ισπανών – είναι ο θυμός πολλών Ευρωπαίων. Θεωρητικά, οι Ισπανοί «τα κάνουν όλα σωστά». Εδώ και 18 μήνες πράττουν ακριβώς αυτό που διατάζουν το Βερολίνο, οι Βρυξέλλες και η Φρανκφούρτη. Δραστικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, αύξηση των φόρων, μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας.

Τι λαμβάνουν ως αντάλλαγμα; Μέχρι στιγμής, την καταστροφή. Ενας στο δύο νέους Ισπανούς είναι άνεργος. Ο ρυθμός της ανάπτυξης είναι αρνητικός και οι μεσοπρόθεσμες προβλέψεις δείχνουν και πάλι ύφεση. Τουλάχιστον, αν αυτή η οδυνηρή λιτότητα είχε συνέπεια να λάβει η Μαδρίτη την ευλογία των αγορών… Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Read the rest of this entry

Εργασία, όχι εμπόρευμα

Χθες, Πρωτομαγιά, χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο κατέβηκαν στους δρόμους. Τίποτε το καινούργιο; Τουναντίον… Οι εργαζόμενοι πλήττονται σκληρά από την οικονομική κρίση, η οποία καταδεικνύει ότι, επί δεκαετίες, οι μακροοικονομικές πολιτικές απαξίωσαν την έννοια και την αξία της εργασίας στην κοινωνία, της «αξιοπρεπούς εργασίας». 

Το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης θεωρεί την εργασία ως απλή συνιστώσα, σε ένα κόστος εργασίας το οποίο πρέπει να είναι όσο το δυνατό χαμηλότερο, για να αυξάνονται η ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη. Αυτός ο ορισμός της εργασίας ευνοεί μόνο το κεφάλαιο. Ξεχνούμε ότι μια αξιοπρεπής εργασία είναι πηγή προσωπικής αξιοπρέπειας, σταθερότητας για την οικογένεια, ειρήνης για την κοινότητα και αξιοπιστίας για τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Read the rest of this entry

Σκληρή λιτότητα

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η Γερμανίδα καγκελάριος αναμείχθηκε στην προεκλογική εκστρατεία της Γαλλίας με στόχο να αποδυναμώσει τον Φρανσουά Ολάντ. Η οικονομικά και πολιτικά ισχυρότερη δύναμη της Ευρώπης στηρίζει τις αντιλήψεις της για τα δημόσια οικονομικά σε εμπειρίες της δεκαετίας του 1920.

Οι Γερμανοί οικονομολόγοι, που ατυχώς συμβουλεύουν τη σημερινή κυβέρνηση, θα συνέτασσαν το πρόγραμμα λιτότητας του καγκελαρίου Μπρίνινγκ ακριβώς όπως το είχε συντάξει κι εκείνος. Αυτό ήταν το πρόγραμμα λιτότητας που κατέστρεψε πλήρως τη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ο στρατός των ανέργων, των φτωχών και των δυσαρεστημένων διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αρπαγή της εξουσίας από τον Χίτλερ, το 1933. Read the rest of this entry