Category Archives: Γνώμες

[για ό,τι]

dream-atlas-opcion-2.jpgΜια φιγούρα σκοτεινή. Γυρισμένη πλάτη. Κι όσο πλησιάζεις, τόσο απομακρύνεται. Κι όσο απομακρύνεται, τόσο σκοτεινιάζει. Read the rest of this entry

Advertisements

Πως ξε-αγαπάς;

Έχετε υπάρξει μαζί. 820e85575462c7ddc59fc62aa45681ad.jpgΈχετε γίνει ένα… Λένε πως καταλαβαίνεις ότι αγαπάς κάποιον, όταν όλα γύρω σου μοιάζουν ανούσια χωρίς αυτόν. Πράγματι, κάπως έτσι λειτουργεί το συναίσθημα. Τι γίνεται όμως όταν το εμείς αντικαθίσταται από το εγώ & εκείνος; Όταν το μαζί γίνεται χώρια, ηθελημένα ή μη; Read the rest of this entry

Να προσέχεις

rain-tumblr-i11-7320

Σεπτέμβρης. Κι έχει πιάσει μια βροχή διαολεμένη. Δροσιστική, ρομαντική λένε γύρω, εκνευριστική θα έλεγα εγώ. Μελαγχολική. Read the rest of this entry

Δεν πετάς έτσι έναν έρωτα…

love_letter.jpg«Πόσα  “τώρα” πιστεύεις πως μπορώ ν’ αντέξω μονάχη; Τι θα πει θα ξαναγυρίσεις; Γιατί έφυγες καν εξαρχής; Εξήγησέ μου στα πόσα “κάποια στιγμή εμείς…” θα πρέπει να πάψω πια να πιστεύω; Ποιο “εμείς”; Πώς “εμείς”; Μια σταλιά άνθρωπος να υπάρχω για δυο. Παρήγορες οι αναμνήσεις για να γεμίζουν το κενό σου, μα κάποια στιγμή ξεθωριάζουν. Και τότε τι; Άσε με να σου πω τι γίνεται τότε… Read the rest of this entry

Ζάχαρη και νερό (ΙΙ)

abstract love purple digital art hearts selective coloring 1920x1200 wallpaper_wallpaperswa.com_121

Κάπου στον πραγματικό κόσμο…

«Κατάλαβέ το, δεν είμαι από ζάχαρη, για ν’ αρέσω σε όλους! Read the rest of this entry

Σε τρεις πράξεις

couple3Πράξη πρώτη

Σαββατόβραδο γύρω στις έντεκα. Την κρατά απ’ το χέρι προστατευτικά. Διασχίζουν το δρόμο ψάχνοντας ταξί. Read the rest of this entry

Θα σου περάσει

break up projectΝα μην ανήκεις πουθενά. Να μη χωράς πουθενά. Να μη σε καταλαβαίνει κανένας. Να χάνεις ανάσες, σαν να λιγοστεύει ξάφνου ο αέρας, όποτε συνειδητοποιείς ότι εκείνη δεν είναι δίπλα σου. Read the rest of this entry

Παραμύθι

shootingstar
Οι ποιητές μωρό μου δεν γράφουν ποιήματα, μα παραμύθια. Κλώθουν λέξεις για παιδιά που συγκινούν μεγάλους και μαζεύουν δάκρυα για τις προσευχές που εισακούστηκαν. Έτσι είχε γράψει ο Τρούμαν Καπότε και είχε δίκιο. Μαζεύουν δάκρυα από τους προδότες, που γύρισαν την πλάτη στα όνειρα τους, για να μεγαλώσουν. Μαζεύουν δάκρυα από όσους σκότωσαν σε ένα κελί 70 τετραγωνικών την παιδικότητα τους, σκαρφιζόμενοι μπροστά σε τρίτους, πως τώρα ζουν την ζωή που ήθελαν από παιδιά. Αυτοί δακρύζουν με τα παραμύθια και οι ποιητές δεν τους λυπούνται καθόλου. Τους φοβούνται λίγο βέβαια. Ίσως για αυτό τους αφιερώνουν τα παραμύθια τους. Τους φοβούνται γιατί σαν καθρέφτης δείχνουν τη φύση των ανθρώπων. Εγώ είπα σήμερα μωρό μου να γράψω ένα παραμύθι για τους ποιητές και ας ξέρω, πως δεν είμαι ποιητής ο ίδιος. Αν τα καταφέρω δεν γνωρίζω, μα αξίζει να το προσπαθήσω. Το χρωστάω νομίζω στα παιδιά που γνώρισα, ανάμεσα τους και εγώ. Δεν έχει δράκους το παραμύθι μωρό μου, μα έχει πριγκίπισσα. Πανέμορφη, με μακρύ μαύρο μαλλί να αγκαλιάζει τον υπέροχο της κώλο. Δεν υπήρχε σε όλη την πλάση πρίγκιπας ή χωρικός να μην καυλώνει με τον κώλο της. Συγγνώμη για την γλώσσα μωρό μου, μα στο είπα, δεν είμαι ποιητής και οι δικές μου λέξεις φτιασίδια δεν έχουν, ούτε επίθετα φορούν να κρύψουν τη γύμνια τους. Μένουν γυμνές να σε κοιτούν, όταν με φόβο τις διαβάζεις.
Read the rest of this entry

Παλιάτσος ή κωλόπαιδο;

paliatsos

«Κάντε λίγο παραπέρα. Αφήστε με στην ησυχία μου. Στα ζόρια μου και στη ζοχάδα μου. Δεν αντέχω να κάνω άλλο τον παλιάτσο. Να προσποιούμαι ανεπιτυχώς πως όλα είναι καλά.
Read the rest of this entry

Είναι ωραία η ζωή μαλάκα μου

xomlife2-thumb-large
Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε φορά που δεν είμαι καλά με την πάρτη μου περπατάω τα μέρη που περπάτησα παιδί. Σε αυτά αισθάνομαι για ένα περίεργο λόγο πιο άνετα, οικεία. Τα νιώθω κομμάτι μου, γεμάτα αναμνήσεις με μένα μες στο κάδρο. Περπάτησα πολύ τον τελευταίο καιρό. Χιλιόμετρα ολόκληρα. Ώρες, πολλές ώρες. Ευτυχώς δεν άλλαξαν πολλά στην πόλη που μεγάλωσα και ζω. Ίσως οι φωνές να λιγόστεψαν και τα γέλια, μα όσο υπάρχουν παιδιά που αράζουν στο τρίσκαλο και την πλατεία, υπάρχει ελπίδα.

Βλέπεις μαλάκα μου –ναι σε σένα μιλάω που βλέπω κάθε γαμημένο πρωινό στον καθρέφτη μου- την ελπίδα δεν την φέρνουν οι πολιτικοί, τα φράγκα και η tv, όπως γράφτηκε με μπογιά στον τοίχο σου, μα αυτά τα παιδιά που καυλώνουν και ερωτεύονται, παίζουν μπουνιές και φιλιούνται μετά με ματωμένες μύτες, που τρέχουν μην τους πιάσει η καθημερινότητα και τους χαντακώσει σε ένα κελί 4 επί 3 να χτυπούν νευρικά πλήκτρα κρύβοντας την αλήθεια σε λέξεις. Γιατί την ξέρεις την αλήθεια μαλάκα μου, όσο και αν προσπαθείς να την κρύψεις από την πάρτη σου. Είναι ωραία η ζωή μαλάκα μου – ναι σε σένα μιλάω που βλέπω κάθε γαμημένο πρωινό μπροστά στον καθρέφτη μου και ψάχνεις αφορμή να μιζεριάσεις και να τα βάλεις με την πουτάνα τη ζωή σου- και αυτή την αλήθεια δεν μπορείς να την χωνέψεις ακόμη, τι και αν έπιασες τα τριάντα και δεν είσαι πια παιδί.
Read the rest of this entry