Να προσέχεις

rain-tumblr-i11-7320

Σεπτέμβρης. Κι έχει πιάσει μια βροχή διαολεμένη. Δροσιστική, ρομαντική λένε γύρω, εκνευριστική θα έλεγα εγώ. Μελαγχολική.

Γιατί μου θυμίζει ότι ο χρόνος περνάει, οι εποχές αλλάζουν κι εγώ ακόμα εδώ πίσω από το ίδιο μισάνοιχτο παράθυρο να μετράω. Πόσες μέρες πέρασαν; Πόσες εβδομάδες; Μήπως είναι μήνες ή ακόμα και χρόνια; Έπαψα να μετράω. Ψέμα. Μεγάλο ψέμα απ’ αυτά που ξεστομίζει ο πληγωμένος εαυτός σου για να το παίξει άνετος. Μεταξύ μας, ξέρω ακριβώς πόσος καιρός έχει περάσει, με ακρίβεια δευτερολέπτου. Κι ας είναι ανούσιο να μετράς ανάποδα. Τι νόημα έχει να μετράς από το τέλος κι έπειτα. Όταν αρνείσαι να δεις στόχο, προοπτική, νέα αρχή, κάτι έστω παρακάτω.

Πάει καιρός λοιπόν. Κι έχω χάσει πια το μέτρημα. Κι όλο το παίρνω απόφαση κι όλο δεν… Είναι κι αυτός ο κωλόκαιρος που δεν βοηθάει καθόλου. Όχι γιατί φέρνει δήθεν ρομαντικές αναμνήσεις κι άλλες τέτοιες αηδίες. Αλλά γιατί κάθε φορά που πιάνει μπόρα ανησυχώ. Πάντα ανησυχούσα. Για σένα. Γιατί πάντα ήσουν αεικίνητος, σε ένα μόνιμο τρέξιμο, πάντα πνιγμένος με δουλειές, να τα προλάβεις όλα, να τους ικανοποιήσεις όλους, εκτεθειμένος, στους δρόμους, με τη μηχανή κι έξω να ρίχνει καρέκλες. Γύριζες μούσκεμα. Μα μέχρι να γυρίσεις αγωνιούσα. Εντάξει, ίσως ήμουν υπερβολική. Με την πρώτη ψιχάλα σου έστελνα ένα από εκείνα τα δικά μου, τα γραφικά μηνύματα: «Ο καιρός είναι χάλια. Βρέχει πολύ. Να προσέχεις με τη μηχανή. Σ’ αγαπώ».

Τις περισσότερες φορές δεν μου απαντούσες. Δεν προλάβαινες. Δεν με πείραζε και τόσο. Μου αρκούσε να ξέρεις πως σε σκεφτόμουν. Πως νοιαζόμουν. Κι ας έμεναν τα μηνύματα αναπάντητα.

Σεπτέμβρης . Κι έχει πιάσει μια βροχή διαολεμένη. Επίμονη, εκνευριστική, μελαγχολική. Ε, και;

Τίποτα. Τίποτα σπουδαίο.

Είναι που δεν έχω κανέναν να ανησυχώ- ή που αυτόν για τον οποίο ανησυχώ δεν μπορώ να τον έχω. Είναι που δεν έχω κανέναν να νοιάζομαι. Κι ας πέρασαν τρεις βδομάδες. Είναι που δεν μπορώ να ανησυχήσω για κανέναν άλλον κι ας πέρασαν τέσσερις μήνες. Είναι που δεν θέλω να νοιαστώ για κανέναν άλλον. Είναι που είσαι παντού κι ας απέμειναν μόνο κάτι ψίθυροι από το φευγιό σου. Κι ας έχει περάσει ένας χρόνος.

Θα περίμενε κανείς πως, με τόσο νερό που έχει ρίξει, θα ξεθώριαζαν οι θύμησες. Η βροχή θα ξέπλενε τα σημάδια. Ούτε καν.  Δεν ξέρω πώς, αλλά το νερό δυναμώνει τη νοσταλγία…

Σεπτέμβρης.

«Ο καιρός είναι χάλια. Βρέχει πολύ. Να προσέχεις με τη μηχανή. Σ’ αγαπώ».

Πληκτρολογήθηκε- εστάλη-δεν απαντήθηκε.

Να προσέχεις…

 

Βάσια Π.

 

Advertisements

Posted on Οκτώβριος 5, 2016, in Γνώμες, Uncategorized. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: