Ζάχαρη και νερό

Colorful-Water-Drops-Wallpapers-21-1024x1024

Κάπου παραμυθένια…

Εκείνη μια ζαχαρένια μωβ μπαλίτσα κι εκείνος ένα  διάφανο υγρό πλασματάκι…

«Θέλω πολύ να σ’ αγκαλιάσω».

«Θα με πονέσεις;»

«Όχι, σου υπόσχομαι πως όχι».

«Εντάξει τότε!»

Την πλησίασε διστακτικά. Τύλιξε τα νερένια χεράκια του γύρω της κι έκλεισε τα μάτια. Έκλεισε κι εκείνη τα μάτια της και αφέθηκε με κομμένη την ανάσα. Για μια καταπληκτική  στιγμή έγιναν ένα. Ο χρόνος σταμάτησε κι ενώθηκαν σε κάτι διαφορετικό, μοναδικό.

Ένιωθαν τόσο καλά μαζί, ενωμένοι  σ’ αυτή την αγκαλιά, σαν να ανήκαν από πάντα εκεί, μα ξαφνικά…

Το ζαχαρένιο κορμάκι άρχισε να διαλύεται. Όπου ακούμπησαν τα νερένια χεράκια έλιωσαν σημεία απ’ το κορμάκι της, έτσι που η μωβ ζαχαρένια μπαλίτσα πήρε πια ένα σχήμα ακανόνιστο.

Φοβήθηκε πολύ. Εκείνος περισσότερο.

«Υποσχέθηκες ότι δεν θα με πονέσεις!»  του φώναξε ανάμεσα σε λυγμούς.

« Συγγνώμη. Χίλιες φορές συγγνώμη. Δεν το ήθελα. Δεν φαντάστηκα ότι… φταίει που … ξέρεις… Έτσι είμαι.  Από αυτό είμαι  φτιαγμένος»  ψιθύρισε κοιτώντας σαν χαμένος, ενώ εκείνη τον παρατηρούσε προσεκτικά.

«Ε, δεν πειράζει. Ίσως δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά… θέλω να πω…» σκυθρώπιασε κοιτάζοντας το είδωλό της μέσα στη νερένια  του επιφάνεια. Ένα μικρό μωβ κρυσταλλάκι στόλισε την άκρη των ματιών της.

Δάκρυ ήταν αυτό; Ω, μα τι της έκανα; αναρωτήθηκε μες στον πανικό.

«Μη, σε παρακαλώ, μην κλαις. Δεν το ήθελα, δεν θα το ξανακάνω!»

«Ξέρεις, δεν με πειράζει και τόσο! Μπορώ να με συνηθίσω κι έτσι, αλλά τώρα, έτσι όπως είμαι, εσύ…»

«Εγώ, τι;»

«Ε, να, δεν θα με θέλεις πια. Δεν έχω καν «σχήμα». Δεν είμαι όπως ήμουν. Δεν είμαι όπως σου αρέσει.»

«Μα, τι λες; Στ’ αλήθεια σου έκανα… αυτό… και εσύ το μόνο που σκέφτεσαι είναι ότι δεν  θα μ’ αρέσεις πια; Αυτό σ’ απασχολεί;»

«Ναι, αυτό μόνο γιατί, ξέρεις,  ήταν όμορφα σ’ αυτή την αγκαλιά!» είπε με ενθουσιασμό.

«Κι εμένα μου άρεσε. Πολύ! Κι εσύ μου αρέσεις πολύ. Όμως, όσο σε πλησιάζω σε καταστρέφω», της απάντησε λυπημένα.

«Δεν είναι έτσι», επέμεινε εκείνη, «κοίταξε καλύτερα τα χέρια σου» είπε και χαμογέλασε παιχνιδιάρικα.

Εκείνος κοίταξε τον εαυτό του με απορία. Ωχ! Πράγματι, τα νερένια χεράκια δεν ήταν πια διάφανα, καθαρά όπως το υπόλοιπο σώμα του. Είχαν πάρει μια ιριδίζουσα  μωβ απόχρωση στα σημεία που την ακούμπησε όταν την αγκάλιασε. Είχε μέσα του λίγο από εκείνη!

«Αυτό είναι υπέροχο! Είμαι λίγο σαν εσένα, είσαι κομμάτι μου!»

«Δηλαδή, δεν σε πειράζει;»

«Καθόλου!»

«Και θα με ξαναέπαιρνες αγκαλιά;»

«Εννοείται!»

«Μμμ… τι λες για τώρα;»

Δίστασε για ένα λεπτό «Όμως εσύ; Τι θα μείνει από σένα;»

«Μην είσαι χαζός! Δεν το βλέπεις;» Εκείνος την κοίταξε απορημένος.

«…όταν μ’ αγγίζεις γίνομαι εσύ κι εσύ εγώ!»

«Εντάξει, είσαι σίγουρη γι’ αυτό; »

«Όχι, όμως το βρίσκω συναρπαστικό. Τι λες, ρισκάρουμε;»

«Ζάχαρη και νερό;»

«Ναι! Εσύ κι εγώ!»

«Εντάξει. Ότι κι αν γίνει, θέλω να ξέρεις… Σ’ αγαπώ!»

«Εγώ να δεις!»

Την αγκάλιασε άφοβα αυτή τη φορά, συνειδητά, πιο τολμηρά. Έκλεισαν τα μάτια κι αφέθηκαν. Χώρεσαν σ’ εκείνη την αγκαλιά όλα όσα ένιωθαν. Και ήταν τόσα πολλά, μα δεν “στριμώχτηκαν” καθόλου. Δεν είχαν ιδέα τι θα έβγαινε απ’ αυτή την ένωσή τους. Ποιο κορμάκι το ζαχαρένιο ή το νερένιο θα πληγωνόταν πιο πολύ. Ίσως και τα δυο. Ίσως κανένα. Το σίγουρο ήταν ότι κανείς τους δεν θα έμενε ίδιος. Όμως δεν τους ένοιαζε. Άξιζε το ρίσκο.  Άξιζε η μαγεία της στιγμής.

 

Κάπου στον πραγματικό κόσμο…

 

συνεχίζεται…

 

 

Βάσια Π.

Advertisements

Posted on Αύγουστος 22, 2016, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: