Θα σου περάσει

break up projectΝα μην ανήκεις πουθενά. Να μη χωράς πουθενά. Να μη σε καταλαβαίνει κανένας. Να χάνεις ανάσες, σαν να λιγοστεύει ξάφνου ο αέρας, όποτε συνειδητοποιείς ότι εκείνη δεν είναι δίπλα σου.

Να ψάχνεσαι, να ξεχνιέσαι και να ξαναθυμάσαι. Να λες «εντάξει, είμαι καλά» και σε ανύποπτο χρόνο να ανασύρεις θύμησες από το πουθενά. Να γίνεσαι σκατά. Να λες « εντάξει, σαν να πονάει λιγότερο, τώρα που πέρασαν κάμποσες μέρες», κι εκεί που σε σέρνουν οι κολλητοί για μπύρες στο κέντρο να νομίζεις ότι την είδες να προσπερνά. Να λες στον εαυτό σου «τι μαλακίες, σύνελθε», και παρόλα αυτά να αναζητάς για όλο το υπόλοιπο βράδυ εκείνο το γνώριμο προφίλ, το χρώμα των μαλλιών της, τόσο συνηθισμένο και τόσο μοναδικό. Να πετάγεσαι κάθε που ακούς γέλιο να μοιάζει με το δικό της, να ακολουθείς την μυρωδιά του αρώματος της σε κάθε άλλη περαστική. Να ξαναλές στον εαυτό σου « όχι, δεν είναι αυτή» και οι κολλητοί να σε βρίζουν που είσαι στην τσίτα, που αναγκάζονται να κουβαλάνε μαζί τους ένα κορμί με τη μορφή του φίλου τους, αφού το μυαλό, η ψυχή, το είναι σου απουσιάζουν.

Να σοβαρευτούμε λιγάκι τώρα; Πότε θα συνέλθεις; Πότε θα νιώσεις επιτέλους καλά; Πότε θα σταματήσεις να την αναζητάς; Πότε θα έχεις πιει αρκετά, ώστε να την ξεχάσεις; Πότε θα έχεις κεράσει αρκετά τσιγάρα στη μοναξιά σου ώστε να την ξεπεράσεις;

Ε, θα γίνει κι αυτό. Έτσι λένε. Θα σου περάσει κάποια στιγμή.

Κοίταξε φίλε μου, να βρεις το θάρρος να αντικρίσεις μια τελευταία φορά τα σωστά και τα λάθη, ό, τι της έδωσες, ό, τι σου πρόσφερε, όσα πρόδωσε, όσα πίστεψες, όσα αρνήθηκες κι εκείνα που ακόμα σε στοιχειώνουν. Κοίταξε να κρατήσεις ό, τι μπορείς ακόμα να σώσεις από τη λήθη. Τις στιγμές, τα γέλια, τα αγγίγματα και λίγο από τις μάχες. Κι έπειτα φύλαξέ τα καλά. Μην αφορίσεις τα λάθη σου, είναι κομμάτι σου. Μετάνιωσε για τη δειλία ή την παρόρμησή σου, κι αυτά κομμάτια σου είναι κι ας τα μισείς. Και ύστερα αποδέξου το. Έτσι ήρθαν τα πράγματα, γιατί εσύ το θέλησες. Γιατί εκείνη το θέλησε. Γιατί η τύχη, το κάρμα, η μοίρα, οι συνθήκες, οι περιστάσεις, οι θεοί , οι δαίμονές σας, οι επιλογές ή ό, τι άλλο ορίζει τις ζωές των ανθρώπων σας οδήγησε εκεί. Τη μια στιγμή στο μαζί και την άλλη στο χώρια.

Θα σου περάσει, φίλε μου…

Εσύ όμως αμφιβάλλεις. Εσύ που ανέλυες θεωρίες περί ψύχραιμης αντιμετώπισης του «νέου» όταν έχει προηγηθεί το καταστροφικό «παλιό». Ποιο νέο;  Ποιο παλιό; Τι αηδίες… Στο τίποτα είσαι. Εγκλωβισμένος είσαι. Γιατί πολύ απλά δεν είσαι σε θέση να απαγκιστρωθείς από το «παλιό». Δεν το αφήνεις καν να γίνει «παλιό». Εμμένεις, επιμένεις. Γιατί μπορεί να πονάς, αλλά ο πόνος αυτός είναι γνώριμος. Και τον προτιμάς. Προτιμάς να αναμοχλεύεις τη θλίψη, την οργή, την απουσία, τις θύμησες παρά να πονέσεις από την ευθύνη  της απόφασης, της αλλαγής, του «καινούργιου». Είναι προτιμότερες, μωρέ οι παλιές πληγές. Πονάνε πιο γλυκά. Το νου σου όμως. Αν δεν τις φροντίζεις, κακοφορμίζουν.

Θα σου περάσει…

Μπορεί και όχι…

Γιατί τώρα που σε βλέπω στα πατώματα, συνειδητοποιώ κάτι:

Δεν έχουν όλοι οι έρωτες τέλος. Κι όχι, δεν εννοώ «καλό» τέλος, όπως στα μυθιστορήματα και τις ταινίες. Ούτε μιλώ για έρωτες ανεκπλήρωτους βουτηγμένους στο ρομάντζο. Μιλώ για τους έρωτες εκείνους που απλά  δεν τελειώνουν ποτέ. Για τους ανθρώπους εκείνους που ένα μαγικό χέρι ξαφνικά τους δένει τόσο τέλεια μαζί και το ίδιο ξαφνικά διαλύει την υπέροχη ολότητά τους, αφήνοντας τα πάντα μισά. Μιλώ για τις ιστορίες εκείνες όπου οι πρωταγωνιστές δείλιασαν, πληγώθηκαν, πατροναρίστηκαν, επέλεξαν ή απλώς αφέθηκαν και τις άφησαν στην μέση. Με δράματα και κλάματα ή χωρίς. Ήσυχα, αθόρυβα ή με σαματά. Το επόμενο κεφάλαιο απλώς δεν γράφτηκε ποτέ κι ο επίλογος δεν βγάζει νόημα. Που αφήνουν συναισθήματα μπερδεμένα σαν γεύση από πικραμύγδαλο…

Τέτοια είναι και η δική σου ιστορία. Μέχρι κι εγώ  να σκεφτείς, είχα πιστέψει πως ο δικός σας έρωτας θα είχε υπέροχο τέλος. Αλλά πάλι, τι ξέρω εγώ; Τίποτα. Εκτός από το ότι θα βιώσεις για αρκετό διάστημα τόσο έντονα την απουσία της όσο έντονα έζησες και μαζί της. Αυτό το ξέρω με σιγουριά. Εύχομαι μόνο να μην γίνεις εκούσια σκιά του εαυτού σου. Ακόμα κι έτσι, εγώ εδώ θα είμαι. Μαζί θα ανασυνθέσουμε το κομματιασμένο «μέσα» σου.

Είτε σου περάσει, είτε όχι…

Βάσια Π.

Advertisements

Posted on Νοέμβριος 13, 2015, in Γνώμες. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: