Παραμύθι

shootingstar
Οι ποιητές μωρό μου δεν γράφουν ποιήματα, μα παραμύθια. Κλώθουν λέξεις για παιδιά που συγκινούν μεγάλους και μαζεύουν δάκρυα για τις προσευχές που εισακούστηκαν. Έτσι είχε γράψει ο Τρούμαν Καπότε και είχε δίκιο. Μαζεύουν δάκρυα από τους προδότες, που γύρισαν την πλάτη στα όνειρα τους, για να μεγαλώσουν. Μαζεύουν δάκρυα από όσους σκότωσαν σε ένα κελί 70 τετραγωνικών την παιδικότητα τους, σκαρφιζόμενοι μπροστά σε τρίτους, πως τώρα ζουν την ζωή που ήθελαν από παιδιά. Αυτοί δακρύζουν με τα παραμύθια και οι ποιητές δεν τους λυπούνται καθόλου. Τους φοβούνται λίγο βέβαια. Ίσως για αυτό τους αφιερώνουν τα παραμύθια τους. Τους φοβούνται γιατί σαν καθρέφτης δείχνουν τη φύση των ανθρώπων. Εγώ είπα σήμερα μωρό μου να γράψω ένα παραμύθι για τους ποιητές και ας ξέρω, πως δεν είμαι ποιητής ο ίδιος. Αν τα καταφέρω δεν γνωρίζω, μα αξίζει να το προσπαθήσω. Το χρωστάω νομίζω στα παιδιά που γνώρισα, ανάμεσα τους και εγώ. Δεν έχει δράκους το παραμύθι μωρό μου, μα έχει πριγκίπισσα. Πανέμορφη, με μακρύ μαύρο μαλλί να αγκαλιάζει τον υπέροχο της κώλο. Δεν υπήρχε σε όλη την πλάση πρίγκιπας ή χωρικός να μην καυλώνει με τον κώλο της. Συγγνώμη για την γλώσσα μωρό μου, μα στο είπα, δεν είμαι ποιητής και οι δικές μου λέξεις φτιασίδια δεν έχουν, ούτε επίθετα φορούν να κρύψουν τη γύμνια τους. Μένουν γυμνές να σε κοιτούν, όταν με φόβο τις διαβάζεις.

Η πριγκίπισσα που λες μωρό μου, χαμογέλαγε και έλαμπε η γης. Έτσι τραγουδούσαν για εκείνη οι αυλικοί. Όλοι βαρούσαν παλαμάκια στο άκουσμα του τραγουδιού και μαλακία στο αντίκρισμα του κώλου. Είπαμε, μην τις φοβάσαι τις λέξεις μωρό μου. Ένας πρίγκιπας μωρό μου ήταν ερωτευμένος με την πριγκίπισσα. Στην αρχή το ‘κρυβε και από τον εαυτό του, μα κάποια στιγμή φάνηκε. Και η πριγκίπισσα όμως τον είχε ερωτευτεί τον πρίγκιπα. Αυτή δεν το έκρυβε. Έμελλε να είναι μαζί για καιρό. Είχαν τις παραξενιές τους, όμως κατάφερναν να τις ξεπερνούν. Ο πρίγκιπας είχε μια σπάνια ασθένεια. Έπρεπε να αναλύει κάθε τι που σκέφτεται. Δεν σταματούσε στιγμή μέχρι να γνωρίσει την πριγκίπισσα. Όταν την γνώρισε συνέχισε να αναλύει τα πάντα, μα όταν την είχε αγκαλιά, ή την γαμούσε οι σκέψεις φεύγανε. Πετούσαν μακριά και χάνονταν. Για αυτό δεν την άφηνε στιγμή από τα μάτια του και από τα χέρια του. Α και από την πούτσα του.

Είπαμε μωρό μου, μην τις φοβάσαι τις πουτάνες τις λέξεις. Η πριγκίπισσα εκνευριζόταν. Κάποια βράδια μάλιστα περίμενε να τον πάρει ο ύπνος και τον χτυπούσε με τις γροθιές της στα πλευρά. Το πρωί το είχε μετανιώσει, μα οι μελανιές στο σώμα του την πρόδιδαν. Τι και αν τις είχε κρύψει κάτω από κρέμες, εκείνος το καταλάβαινε. Μόνο χαζός δεν ήταν άλλωστε. Δεν ήταν λίγες οι φορές που της έγραφε όσα ένιωθε. Ήταν καλός με τις λέξεις ο πρίγκιπας. Τις χειριζόταν εξαιρετικά. Η πριγκίπισσα μπορεί να μην το παραδεχόταν φωναχτά, ωστόσο καύλωνε με το μυαλό του και τις συγγραφικές του ικανότητες. O καιρός πέρασε και ο πρίγκιπας με την πριγκίπισσα δεν ήταν πια μαζί. Τον έρωτα διαδέχθηκε, η αγάπη, αυτήν η συμπόνια και την τελευταία η βαρεμάρα. Βλέπεις ο κακός μάγος είχε κάνει την δουλειά του. Χρόνο τον λέγανε και η κάπα του μετρούσε αιώνες και χιλιετίες. Φυλάκιζε σε αυτή στιγμές που οι άνθρωποι ήταν νέοι. Τις κρατούσε για την πάρτη του, μέχρι που γερνούσαν οι άλλοι. Τότε ο κακός μάγος τις έφερνε μπροστά τους σαν ανάμνηση, λίγο πριν κλείσουν τα μάτια τους. Έτσι έγινε με τον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα.

Μην μπερδεύεσαι μωρό μου. Κανένα παραμύθι δεν έχει ευτυχισμένο τέλος. Βλέπεις οι ήρωες του ζουν όσο και οι σελίδες του παραμυθιού. Μετά πεθαίνουν και αυτοί, γίνονται ανάμνηση. Όχι μην τους ακούς τους μαλάκες μωρό μου, πρίγκιπες και πριγκίπισσες υπάρχουν ακόμη εκεί έξω. Όχι δεν καβαλάνε άλογα φτερωτά, ούτε φοράνε στέμματα και φορέματα από τούλι. Αναπνέουν δίπλα μας και ερωτεύονται κρύβοντας στην ανάσα τους ζωή. Σκιές που τρέχουν σαν να μην υπάρχει αύριο. Βλέπεις δεν υπάρχει αύριο μωρό μου. Μόνο σήμερα. Αυτό είναι το μόνο που φοβάται και ο κακός μάγος. Μόνο το σήμερα δεν μπορεί να διαχειριστεί, μόνο αυτό δεν ξέρει τι θα του φέρει.

Στο αφιερώνω το παραμύθι αυτό μωρό μου. Και αν δεν είμαι ποιητής που ξέρεις, μπορεί και να ‘μαι πρίγκιπας.

Σπύρος Σμυρνής

Advertisements

Posted on Νοέμβριος 12, 2015, in Γνώμες and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: