Monthly Archives: Οκτώβριος 2015

Είναι ωραία η ζωή μαλάκα μου

xomlife2-thumb-large
Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε φορά που δεν είμαι καλά με την πάρτη μου περπατάω τα μέρη που περπάτησα παιδί. Σε αυτά αισθάνομαι για ένα περίεργο λόγο πιο άνετα, οικεία. Τα νιώθω κομμάτι μου, γεμάτα αναμνήσεις με μένα μες στο κάδρο. Περπάτησα πολύ τον τελευταίο καιρό. Χιλιόμετρα ολόκληρα. Ώρες, πολλές ώρες. Ευτυχώς δεν άλλαξαν πολλά στην πόλη που μεγάλωσα και ζω. Ίσως οι φωνές να λιγόστεψαν και τα γέλια, μα όσο υπάρχουν παιδιά που αράζουν στο τρίσκαλο και την πλατεία, υπάρχει ελπίδα.

Βλέπεις μαλάκα μου –ναι σε σένα μιλάω που βλέπω κάθε γαμημένο πρωινό στον καθρέφτη μου- την ελπίδα δεν την φέρνουν οι πολιτικοί, τα φράγκα και η tv, όπως γράφτηκε με μπογιά στον τοίχο σου, μα αυτά τα παιδιά που καυλώνουν και ερωτεύονται, παίζουν μπουνιές και φιλιούνται μετά με ματωμένες μύτες, που τρέχουν μην τους πιάσει η καθημερινότητα και τους χαντακώσει σε ένα κελί 4 επί 3 να χτυπούν νευρικά πλήκτρα κρύβοντας την αλήθεια σε λέξεις. Γιατί την ξέρεις την αλήθεια μαλάκα μου, όσο και αν προσπαθείς να την κρύψεις από την πάρτη σου. Είναι ωραία η ζωή μαλάκα μου – ναι σε σένα μιλάω που βλέπω κάθε γαμημένο πρωινό μπροστά στον καθρέφτη μου και ψάχνεις αφορμή να μιζεριάσεις και να τα βάλεις με την πουτάνα τη ζωή σου- και αυτή την αλήθεια δεν μπορείς να την χωνέψεις ακόμη, τι και αν έπιασες τα τριάντα και δεν είσαι πια παιδί.
Read the rest of this entry

To κορίτσι με το ροζ μπαλόνι

shadowΗμέρα: Δε θυμάμαι. Ώρα: Δε θυμάμαι. Δε χρησιμοποιώ ρολόγια. Με αποσυντονίζουν. Όχι με εκνευρίζουν περισσότερο. Δυο γαμημένοι δείκτες που γυρνούν συνέχεια χωρίς αιτία σκοπό και αποτέλεσμα, κι όμως καθορίζουν κάθε κίνηση μας, κάθε μέρα και κάθε νύχτα. Χώρος: Ένα δυαράκι κοντά στην πλατεία Δαβάκη στο Αιγάλεω.

Κατάσταση: Πνίγομαι. Δεν αντέχω άλλο. Πνίγομαι. Ορισμένες φορές δε μπορώ να πάρω ανάσα και όμως συνεχίζω να αναπνέω. Εισπνοή εκπνοή. Εισπνοή εκπνοή. Και πάλι από την αρχή. Εισπνοή εκπνοή. Μηχανικά. Σαν τραπεζικός υπάλληλος ο οποίος εναλλάσσοντας δύο σφραγίδες εγκρίνει ή απορρίπτει τα όνειρα κάποιων κακομοίρηδων μικροαστών για ένα μεγαλύτερο σπίτι, ένα πιο γρήγορο αυτοκίνητο, μια καλύτερη ζωή. Μάλιστα. Τώρα, ακούω το θόρυβο που κάνει η σφραγίδα σε κάθε αίτηση. Εγκρίθηκε. Απορρίφθηκε. Εγκρίθηκε. Αποσυντονίστηκα. Πάμε ξανά. Εισπνοή εκπνοή. Εισπνοή εκπνοή. Κάπως καλύτερα.
Ημέρα: Πέμπτη μάλλον. Ώρα Δε θυμάμαι, δε χρησιμοποιώ ρολόγια. Αν κρίνω από τα αναμμένα φώτα πάντως έχει αρχίσει να βραδιάζει. Χώρος Ιατρείο του κ. Κωνσταντινίδη. Κάπου στο Περιστέρι. Κατάσταση: Συνομιλία με γιατρό. Περίεργο. Ούτε ο γιατρός έχει κάποιο ρολόι στον προσωπικό του χώρο. Μα καλά; Πως ελέγχει τα ραντεβού του. Περίεργο.

Read the rest of this entry

Αστέρι

426227
«Εντάξει, η σχέση μας δεν πέτυχε, και εδώ που τα λέμε

δεν είναι όλες οι αναμνήσεις καλές.

Αλλά κάπου κάπου ζήσαμε καλές στιγμές.

Ο έρωτας ήταν καλός.

Αγαπούσα τον  στραβό σου ύπνο στο πλευρό μου

και δεν ονειρευόμουν ποτέ με φόβο.
Read the rest of this entry