Φύλακες άγγελοι

big_thumb_f7907123842d85a025f5bbb1d30c7c831«Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός

Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει…»

Και να ‘μαστε πάλι εδώ. Ένα χρόνο μετά. Κι όμως, μοιάζει σα να μην πέρασε ούτε λεπτό. Συνέβησαν τόσα, μα τόσα πολλά. Σημαντικά, ανούσια, λάθη και σωστά, πρωτόγνωρα και αναμενόμενα…

Τόσα πολλά, όσα χωράνε σε 12  ολόκληρους μήνες.

Τόσα λίγα, όσα μοιάζουν στον απολογισμό τους χωρίς εσένα…

Αυτό που μεσολάβησε από τον περασμένο Αύγουστο ως τώρα είναι… η ζωή. Αυτή που όλοι έλεγαν πως μετά την απώλεια συνεχίζεται… Μια ζωή αλλιώτικη, γεμάτη και άδεια, ενδιαφέρουσα και συνάμα ρηχή. Υπήρξαν στιγμές γεμάτες αποφασιστικότητα και δύναμη. Και άλλες πάλι γεμάτες απόγνωση και θυμό, ανταμοιβές και ζόρια. Όμως όλες ήταν λειψές. Ούτε ένα συναίσθημα γεμάτο, αυτούσιο. Από όλα κάτι έλειπε… Έλειπες… Λείπεις.

Αν ήσουν εδώ… θα ήσουν περήφανος για όσα καταφέραμε…

Αν ήσουν εδώ… θα θύμωνες με τις αστοχίες μας…

Έπρεπε να είσαι εδώ… γιατί εκείνο το «μη φοβάσαι, προχώρα, εγώ είμαι εδώ» – που πάντα έλεγες- ήταν ανεκτίμητο…

Έπρεπε να είσαι εδώ… γιατί όλα θα αποκτούσαν άλλο νόημα και άλλη αξία…

Έπρεπε να είσαι εδώ… γιατί είσαι κομμάτι από κάθε τι όμορφο που συμβαίνει…

Έπρεπε να είσαι εδώ… γιατί ήσουν πάντα το στήριγμα πίσω από κάθε ρίσκο, κάθε τόλμημα, κάθε έντιμη προσπάθεια…

Έπρεπε να είσαι εδώ… γιατί απλά πονάει που δεν είσαι…

Λένε πως όσοι «φεύγουν» μας βλέπουν από ψηλά, συνεχίζουν να μας αγαπούν και να μας

προσέχουν έστω και από μακριά. Εντάξει, το πιστεύω, το ένιωσα, το νιώθω.. Με έναν τρόπο μαγικό, μυστηριώδη, ανεξήγητο είσαι κοντά μας, μας καθοδηγείς, μας προσέχεις. Ένας φύλακας άγγελος… Τέτοιες ψυχές δεν είναι δυνατόν να χάνονται από τη μια στιγμή στην  άλλη. Και είναι παρήγορη σκέψη. Δεν αρκεί όμως για να καλύψει το κενό.

Όχι.

Φύλακες άγγελοι και αηδίες. Μπορεί ο… φύλακας άγγελος να σε κλείσει στα χέρια του για να νιώσεις την ζεστασιά και την ασφάλεια της αγκαλιάς του; Μπορείς να αναζητήσεις το βλέμμα του, ώστε να  δεις στα μάτια του την αγάπη και το νοιάξιμο; Μπορείς να ακούσεις τη φωνή του; Όχι, δεν μπορείς. Να πασχίζεις να γαντζωθείς, από ένα κομμάτι χαρτί, μια στιγμή εγκλωβισμένη σε μια φωτογραφία. Να ανακαλείς στη μνήμη σου εκείνο το μοναδικό ηχόχρωμα, μη τυχόν και το ξεχάσεις. Να ξαναζείς νοερά όλες εκείνες τις καθημερινές ασήμαντες στιγμές που τώρα έχουν αξία ανεκτίμητη.

Είναι, αλήθεια,  παράξενο πόσους ανθρώπους άφησες – ξεχωριστά, διαφορετικά- μόνους…

Α, και για να μην ξεχνιόμαστε… το «γιατί» ακόμα δεν απαντήθηκε…

Αλήτης ο χρόνος τελικά…

 

Βάσια Π.

Advertisements

Posted on Ιουλίου 30, 2015, in Γνώμες and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: