Γιατί… έτσι

niwseΝα χτίζεις και να γκρεμίζεις στο λεπτό, γιατί… έτσι. Να μοχθείς, να παλεύεις , να κατακτάς κι έπειτα να μισείς, να σκορπάς, να καταστρέφεις ότι με κόπο δημιούργησες… Παράνοια; Υπερβολή; Νομοτέλεια; Τίποτα από όλα αυτά, μα και όλα μαζί… Ή αλλιώς, η ανίκητη ανθρώπινη φύση.

Όποιος κι αν είναι ο «Θεός» σου, λένε πως δεν μπορείς να τα βάλεις μαζί του. Δεν μπορεί κανείς να κοντραριστεί με «θεούς και δαίμονες», με ανώτερες δυνάμεις, μ εότι φοβάται γιατί δεν μπορεί να εξηγήσει. Κι όμως, ο μοναδικός αντίπαλος με τον οποίο δεν μπορείς να παλέψεις, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός- εκείνος που νομίζεις ότι μπορείς να τον «διαβάσεις» εύκολα. Ότι αυτός προστάζει. Ότι αυτός επιβάλλει. Ακούγεται εξωπραγματικό αλλά δεν υπάρχει πιο αυταρχικός δικτάτορας από τον ίδιο σου τον εαυτό. Ψάχνοντας «μέσα» στους πιο κατασταλαγμένους αλλά  και  στους πιο ανασφαλείς ανθρώπους, βρίσκει κανείς το ίδιο υλικό: Τα «θέλω», οι ανασφάλειες, οι πόθοι, τα πάθη, οι αδυναμίες, τα τολμήματα και τα «μη», είναι ο πυρήνας της ύπαρξης, των επιλογών, της κίνησης και της αδράνειάς μας.

Χτίζεις, λοιπόν, σχέσεις, ανθρώπους, δουλειές, ζωές… τα σκορπάς και πάλι απ’ την αρχή. Αφοσιώνεσαι ν’ ανακτήσεις τα χαλάσματα, επιδοτώντας σε άλλο στόχο αυτή τη φορά, ή ακόμα πιο πεισματικά στον ίδιο που μόλις γκρέμισες! Όχι απαραίτητα συνειδητά… Όχι απαραίτητα ασυνείδητα… Τότε, γιατί; Γιατί έτσι.

…Ο Μάριος πίστεψε σε δυο μάτια και στον έρωτα που έβλεπε μέσα τους.  Θυσίασε κεκτημένα χρόνων, ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησε να δίνει και αρνήθηκε με αποστροφή ότι του δινόταν. Το τοπίο μέσα στα μάτια που λάτρεψε, δεν αλλοιώθηκε στιγμή, εκείνος όμως; Ναι, εκείνος άλλαξε… Μα, γιατί;

Γιατί έτσι.

Η  Όλγα ξέχασε οικογένεια και προσωπική ζωή για να αφιερωθεί στο στόχο της. Όταν η επαγγελματική καταξίωση ήρθε, έμοιαζε  πολύ λίγη για  τις θυσίες της. Έτσι, ενώ άγγιξε τον στόχο που με τόσο πάθος κυνηγούσε, μέσα σε μια στιγμή τον προσπέρασε επιδεικτικά… Γιατί;

Γιατί έτσι.

… Δεν είναι από σκάρτο υλικό φτιαγμένος ο άνθρωπος. Απλώς είναι ένα κράμα περίεργο. Αυτοκυριαρχείται, άγεται και φέρεται, παθιάζεται και εγκαταλείπει, επιμένει, πληγώνεται, καταστρέφει. Κι όλα αυτά σε μια αέναη κίνηση. Εγωισμός, ανιδιοτέλεια, λατρεία, μίσος, μοναξιά, συντροφικότητα, φιλοδοξία σε μια αδιάκοπη εναλλαγή που άλλοτε φαίνεται κι άλλοτε όχι.

Είτε η πάλη αυτή είναι έκδηλη, είτε γίνεται ενδόμυχα, στο τέλος είστε μόνοι. Εσύ και ο εαυτός σου… Κι όποιος τολμά, ας προκαλέσει τον άλλον…

Γιατί;

Γιατί… έτσι!

 

Βάσια Π.

Advertisements

Posted on Απρίλιος 9, 2013, in Γνώμες and tagged , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: