«Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία»…

Ένα ρεπορτάζ μπορεί να προκύψει μέσα από πολλούς τρόπους: από μια μακροσκελή ή λιγότερο επίπονη έρευνα, από την αναζήτηση ιστορικών γεγονότων, από μια καταγραφή ενός σημαντικού ή ασήμαντου γεγονότος, από μια δήλωση σημαίνοντος προσώπου ή μαρτυρία κάποιου περιστατικού, από μια καταγγελία, από μια απλή παρατήρηση συμπεριφορών, καταστάσεων και τοπίων γύρω μας κατά την καθημερινή μας ζωή. Τις περισσότερες φορές, αποτελεί συνδυασμό των περισσοτέρων από τα παραπάνω μεταξύ τους, ωστόσο το θέμα που ακολουθεί ανήκει στην τελευταία κατηγορία, αυτήν της παρατήρησης…

Επανειλημμένα μέσα από την εφημερίδα μας έχουμε επισημάνει αρνητικά αυτό που συμβαίνει στους τοίχους της πόλης μας είτε σε δρόμους και σοκάκια της Παλιάς Πόλης είτε στις πλατείες, και δη τη Μικρασιατών. Γκράφιτι και μουτζούρες, που γίνονται κατανοητά μόνο στους δημιουργούς και τους «αντιπάλους», ανούσια γράμματα-«ορνιθοσκαλίσματα» και σε πολλές περιπτώσεις υβριστικά συνθήματα «κοσμούν» τους τοίχους στην πόλη μας και δεν αποτελούν την καλύτερη εικόνα όχι τόσο για τον επισκέπτη, που έχουμε συνηθίσει να λέμε, αλλά για τον ίδιο τον ιδιοκτήτη του τοίχου, το γείτονα, τον καταστηματάρχη, τον Ρεθεμνιώτη πολίτη σε τελική ανάλυση. Ωστόσο, κάποια συνθήματα αποτελούν «όαση στην έρημο» με το νοηματικό τους περιεχόμενο, και επιβεβαιώνουν το ότι και «ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία» παραφράζοντας το γνωστό άσμα.
Σε συνέχεια του περσινού άρθρου στην εφημερίδα μας «Κατανάλωσε σκέψεις» (μπορείτε να το βρείτε στη διαδικτυακή μας πύλη http://www.rethemnosnews.gr), με την εν λόγω λεζάντα γραμμένη πάνω σε κάδο της παραλιακής, η παρατήρηση μας «επέβαλλε» την αυθόρμητη απαθανάτιση τέτοιων συνθημάτων που «φιλοξενούνται» σε τοίχους τη πόλης μας:

«Το πιο αβάσταχτο συναίσθημα είναι η μνήμη των παιδικών σου χρόνων» αναγράφεται σε τοίχο ακριβώς στην αρχή της οδού Καστρινογιαννάκη, το ένα από τα στενάκια που ξεκινούν από την πλατεία της Ιεράς Μητρόπολης Ρεθύμνου. Λέει μεγάλη αλήθεια, όσο τραγική και να είναι. Αποτελεί πραγματικά αβάσταχτο συναίσθημα για την «ζωή που περνάει και χάνεται», τόσο μα τόσο γρήγορα, σε μια κοινωνία που έχει χτιστεί με τα «θα» και όπου το παρόν, στην ουσία δεν υφίσταται παρά μόνο για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, ίσως και λιγότερο. Μεγαλώνοντας κανείς διαπιστώνει πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός, πόσο πολύ άλλαξαν τα πράγματα στη ζωή του, πόσες υποχρεώσεις και σκοτούρες έχει να αντιμετωπίσει και πόσο αμείλικτος είναι ο δίκαιος -ή άδικος- κριτής που λέγεται χρόνος, αναπολώντας την ανεμελιά, την τρέλα, την έλλειψη ευθυνών, την αθωότητα και την «ελευθερία» των παιδικών χρόνων, είτε ζώντας ως παιδί με τα «πολλά» και εύκολα, είτε με τα λίγα και σαφώς δύσκολα, και οι οποίες δε θα ξανάρθουν, δυστυχώς για κανέναν. Αβάσταχτο μεν, αναπόφευκτο δε…

Ωστόσο, επειδή η ζωή περνάει γρήγορα «Μην αφήσεις τα μικρά μυαλά να σε πείσουν ότι τα όνειρα σου είναι άπιαστα». Το σύνθημα αυτό μπορεί να το διαβάσει κανείς στην «ταλαιπωρημένη» πλατεία Μικρασιατών, καθώς είναι γραμμένο στον τοίχο όπισθεν του «Σπιτιού του Πολιτισμού». Ως «μικρά μυαλά» προφανώς στο σύνθημα εννοούνται όσοι έχουν υιοθετήσει και αναπαράγουν παρωχημένα στερεότυπα σε ότι αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση και τη στάση ζωής, υποστηρίζοντας «ότι έτσι είναι το σύστημα και δεν αλλάζει», είτε αυτοί ανήκουν στον κοινωνικό περίγυρο είτε στο οικογενειακό περιβάλλον. Πρόκειται για ένα σύνθημα, που θυμίζει πάρα πολύ σε ότι αφορά το περιεχόμενο του και το ύφος του, το μεγάλο Κρητικό συγγραφέα, Νίκο Καζαντζάκη και το οποίο προτρέπει τους νέους -γιατί σε αυτούς αναφέρεται- να μην επηρεάζονται παρά τις όποιες δυσκολίες, κλείνοντας τα αυτιά στις «Σειρήνες» και κυνηγώντας παράλληλα τα όνειρά τους…

Και μιας και μιλήσαμε για όνειρα: «Ζήσε όπως θες και θα’ ναι ανεπανάληπτο». Το εν λόγω σύνθημα μπορεί να το συναντήσει κανείς στο τέλος της οδού Κ. Τσαγρή, κάτω από τη χαρακτηριστική καμαρούλα και πάλι στην Παλιά Πόλη. Διαβάζοντας το, ακούγεται πολύ απλό. Όμως, όσο απλό ακούγεται, τόσο συγκλονιστικό είναι. Το ύφος του θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την «Εποχή των Λουλουδιών», όμως δεν περιέχει τίποτα άλλο νοηματικά πέρα από την πραγματική αλήθεια. Ανεπανάληπτη είναι η ζήση του καθενός σε αυτόν τον κόσμο, για αυτό δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να ζήσει ο καθένας όπως επιθυμεί, όπως ονειρεύεται, όπως «γουστάρει», που λένε και οι νέοι, φτάνει βέβαια σε καμία περίπτωση να μη θίγεται και να μη βλάπτεται ο διπλανός. Συγκλονιστικό από τη μία το σύνθημα, δυστυχώς εξαιρετικά ουτοπικό από την άλλη, μέσα σε μια «κοινωνία γεμάτη αδηφάγους και άπληστους»…

Λογικά, κάποια στιγμή τα συνθήματα αυτά θα σβηστούν, όπως έχει γίνει και με τόσα άλλα, όχι μόνο στο Ρέθυμνο, αλλά και όπου αλλού τελείται αυτή η «πολιτική τέχνη». Όσο θα συνεχίσουν να υπάρχουν, θα υπάρχουν για να προκαλούν προβληματισμό στις κοινωνίες που δυστυχώς «νοσούν», και αναμφισβήτητα, τα συνθήματα αυτά δεν μπορούν να εντάσσονται στην ίδια μοίρα με τη γενικότερη «κακή» διακόσμηση των τοίχων, αν και είναι πάντα κατακριτέο το λέρωμα δημόσιων και ιδιωτικών χώρων. Πόσοι τα βλέπουν, πόσοι και πως τα ερμηνεύουν, πόσοι ευαισθητοποιούνται και πόσοι τα ενστερνίζονται και δεν είναι δυνατόν να απαντηθούν. Οι τοίχοι, ωστόσο, μπορεί να μην έχουν αυτιά, αλλά ενίοτε «μιλούν» και μιλούν στην ουσία, «χωρίς φόβο και με πάθος», όπως έλεγε η μεγάλη Τζένη Καρέζη στο «Μεγάλο μας τσίρκο»…

Νίκος Πολιουδάκης                                                                                                                                                     rethemnosnews.gr

Advertisements

Posted on Σεπτεμβρίου 6, 2012, in Γνώμες and tagged , , , , , . Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: