Cine-χώς: Όσο Υπάρχει Αλκοόλ (2000)

Cine-χώς:  Μια στήλη για ομοιοπαθείς με το συντάκτη ταινιόφιλους . Κάθε μέρα θα προτείνεται από τη στήλη μια διαφορετική ταινία. Φιλμ που λατρεύτηκαν, μισήθηκαν, λοιδορήθηκαν, λογοκρίθηκαν, έστειλαν κριτικούς στο ταμείο ανεργίας και θεατές στον καναπέ του ψυχαναλυτή με αναπάντητα ερωτήματα όπως τι σκατά γίνεται στο Mullholland Drive;,  γιατί δεν είναι όλες οι ταινίες σαν το Fight Club; Scarface ή Taxi Driver;Βασικά Καλησπέρα σας ή Καμικάζι αγάπη μου; Σε πόσες ταινίες έχει παίξει ο Danny Trejo; ή ποιος είναι ρε φίλε ο Danny Trejo; 22η ταινία το Όσο Υπάρχει Αλκοόλ του Δημήτρη Μακρή.

Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα. Το καταπληκτικό βιβλίο του Δημήτρη Μαμαλούκα το είχα διαβάσει αρκετά χρόνια πριν. Δεν ήξερα ότι είχε γυριστεί σε ταινία. Τυχαία δύο χρόνια πριν έπεσα στο φιλμάκι ξεψαχνίζοντας ένα συνοικιακό video club από αυτά που τείνουν να εξαφανιστούν σήμερα. Δεν υπήρχε πιο κατάλληλος από το Δημήτρη Μακρή για να οπτικοποιήσει το βιβλίο του Μαμαλούκα. Πάντοτε στο περιθώριο της εγχώριας κινηματογραφίας (Εδώ Πολυτεχνείο, Κεκαρμένοι) ο σκηνοθέτης είχε ιδιαίτερο στυλ αφήγησης, καθώς προέρχεται από τη σχολή του ντοκιμαντέρ.  Στο όσο υπάρχει αλκοόλ επισκέπτεται την Ιταλία όπου και σπούδασε ακολουθώντας το ταξίδι του Μιχάλη κεντρικού ήρωα της ταινίας. Εκείνος επισκέπτεται τα μέρη της εφηβείας του σε μια διαφορετική πλευρά της Ιταλίας γεμάτη μοναξιά φόβο και εγκληματικότητα.

Εκεί θα γνωρίσει δύο Έλληνες φοιτητές ( τον ένα φοιτητή υποδύεται ο Μάκης Παπαδημητράτος σκηνοθέτης του Τσίου) και θα ενταχθεί στον περιθωριακό τους μικρόκοσμο.  Μαζί τους θα περάσει πολλά βράδια με άσκοπα ξενύχτια, νυχτερινές περιπλανήσεις και άφθονο αλκοόλ. Θα μείνει μαζί τους για να ξαναζήσει όσα έζησε ο φοιτητής, προτού γίνει ένας μετανοημένος επαναστάτης. Θα ερωτευτεί τα πανέμορφα μάτια της Χριστίνας, τα οποία φωτίζουν το διαλυμένο σπίτι που μένουν και οι τρεις. Μελαγχολική και γλυκόπικρη η ταινία του Μακρή μιλάει για τη μοναξιά, τον έρωτα, τα χαμένα όνειρα, την επαναστατικότητα και το αδιέξοδο που βιώνουν οι ανθρώπινες σχέσεις σε μια εξαθλιωμένη κοινωνία.

Σπύρος Σμυρνής

Advertisements

Posted on Μαΐου 4, 2012, in Πολιτισμός and tagged , , , , , . Bookmark the permalink. 2 Σχόλια.

  1. Ήταν ένα ταξίδι χωρίς σκοπό κι αιτία που είχα ξεκινήσει. Είχα γυρίσει στην Ιταλία πόυ ήξερα. Του φόβου, της μοναξιάς, της εγκληματικότητας, της μαφίας, της ατέλειωτης μελαγχολίας. Η μοίρα με είχε σπρώξει στο παγωμένο διαμέρισμα του Αντρέα και της Χριστίνας στο 17ο όροφο του γιγαντιαίου κτιρίου που όλοι ονόμαζαν εφιάλτη. Χτισμένο ως ένα σύγχρονο συγκρότημα κατοικιών, είχε καταντήσει ένα μπλοκ βρωμιάς, φτώχειας κι εξαθλίωσης. Για λίγες μέρες μοιράστηκα την άδεια ζωή τους, ανάμεσα σε άσκοπα ξενύχτια, διαλυμένα Alfa Romeo και άφθονο ουίσκι. Μόνο με άφθονο αλκοόλ μπορούσες να περάσεις τη νύχτα στα μπλοκ. Και ήταν και κάτι άλλο. Η Χριστίνα, η κοπέλα με τα υπέροχα μάτια και τη μελανχολία να συνοδεύει το πρόσωπο της σε κάθε έκφραση, είχε αναστατώσει τη ζωή μου….

    Για τη Χριστίνα…

  2. Ιncubo, βρώμικα γιγαντιαία μπλοκ, ιταλικές μακαρονάδες, διαλυμένα alfa romeo, ξενύχτια, τσιγάρα, Ανδρέας, Χριστίνα, Δημήτρης, ballantines, ballantines, ballantines, ballantines…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: