Επόμενος σταθμός… Ομόνοια

Μια άγνωστη φωνή μας ειδοποιεί ότι φτάσαμε στον προορισμό μας. Στο βαγόνι ανοίγουν οι πόρτες δεξιά και αριστερά των επιβατών. Λίγοι κατεβαίνουν. Λογικό αν σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για το τελευταίο δρομολόγιο του Ηλεκτρικού μιας Δευτέρας που μας πέρασε.  Πανκιά και μεταλλάδες που σίγουρα ανεβαίνουν Εξάρχεια, μετανάστες και λίγοι ακόμη ατρόμητοι κατευθύνονται μαζικά προς τις κυλιόμενες σκάλες. Όλοι τους αγνοούν ή μάλλον δε συμμερίζονται το ντόρο που γίνεται για την Ομόνοια τις βραδινές ώρες και ο οποίος έχει μετατρέψει την ιστορική πλατεία της Αθήνας και τους δρόμους γύρω της σε απαγορευμένη περιοχή.

Η τηλεόραση, τα ραδιόφωνα, αλλά και οι μαρτυρίες φίλων και γνωστών που κάποτε πέρασαν από εκεί, σε κάνουν να απορείς όταν βγαίνεις από την έξοδο της Πανεπιστημίου ή της 3ης Σεπτεμβρίου και δεν υπάρχουν πουθενά συρματοπλέγματα ή φράχτες με ηλεκτροφόρα σίδερα. Τα μαγαζιά έχουν κατεβάσει ρολά και ελάχιστοι κυκλοφορούν στους δρόμους. Οι οικογενειάρχες και οι λοιποί κάτοικοι της περιοχής έχουν κλειδαμπαρωθεί στα σπίτια τους και έχουν πέσει για ύπνο. Όμως η Ομόνοια τι και αν είναι περασμένες δώδεκα δεν κοιμάται. Πρεζέμποροι και ναρκομανείς κάνουν τα ντίλια τους, ενώ δύο από αυτούς σουτάρουν ηρωίνη μπροστά μας. Τα χέρια τους τρυπημένα, το βλέμμα τους κενό, η εξαθλίωση παίρνει σάρκα και οστά.  Οι δρόμοι γύρω από την πλατεία μυρίζουν κάτουρο. Βρωμιά και σκουπίδια παντού.

Στην 3η Σεπτεμβρίου πόρνες ψαρεύουν πελάτες, ενώ στον ΟΚΑΝΑ βαποράκια κόβουν τεταρτάκια ηρωίνης για την πολυπληθή πελατεία τους. Στη Γερανίου τα ίδια. Μαύρες κοπέλες σέρνονται κυριολεκτικά στις πόρτες των αυτοκινήτων για λίγα ευρώ, ενώ οι νταβάδες παραμονεύουν μήπως κάποιος τσαμπουκαλής δεν πληρώσει για τις υπηρεσίες των κοριτσιών. Ξύλο, μαχαιρώματα, φωνές, μπινελίκια για νταραβέρια που χάλασαν, κυνηγητό με την αστυνομία στα στενά της Ζήνωνος. Λίγο πιο πάνω στον Άγιο Παντελεήμονα οι σκινάδες (η μέλη ακροδεξιών ομάδων όπως τους αναφέρουν τα ΜΜΕ) μαζί με κατοίκους της περιοχής ανέλαβαν να «καθαρίσουν» την περιοχή από τα αποβράσματα. Την Ομόνοια όμως δεν την ακουμπά κανείς. Ίσως γιατί μέσα στην εξαθλίωση και τη γκετοποίηση της κρατάει κάτι από την παλιά Αθήνα.

Τα κτίρια –όσα δεν έχουν καεί δηλαδή- οι φοιτητές και όσοι τη διασχίζουν για να ανέβουν στα Εξάρχεια, τα φαγάδικα που μένουν ανοιχτά όλο το 24ωρο, οι πουτάνες και τα πρεζάκια μας υπενθυμίζουν ότι αυτή η Αθήνα υπάρχει. Ζωντανεύει όταν κλείσουμε τα φώτα του σπιτιού και ανοίξουμε την τηλεόραση. Εκεί έξω υπάρχει η Ομόνοια των νεκροζώντανων, ετοιμοθάνατη να αργοπεθαίνει. Περιμένει ωστόσο κάποιον να τη βοηθήσει, όχι τραβώντας την πρίζα της μηχανικής υποστήριξης, δίνοντας τέλος στο μαρτύριο της. Περιμένει κάποιο ρομαντικό από αυτούς που λένε στα παραμύθια να της δώσει το φιλί της ζωής και να αναστηθεί. Κάποιον από τους πολλούς που στους δρόμους της φώναξε, έπαιξε ξύλο, ερωτεύθηκε, φιλήθηκε, γέλασε, έκλαψε…

Σπ. Σμυρνής

About these ads

Posted on Ιουνίου 5, 2012, in Γνώμες, Κοινωνία and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink. Γράψτε ένα σχόλιο.

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: